Wat kom jij hier eigenlijk doen?
Heb jij er wel eens over nagedacht? Is het bij jou wel eens duidelijk geworden? Kun jij het pakken, benoemen? Weet jij wat jouw doel in dit leven is? Weet jij welk paadje je moet lopen, om daar te komen waarvoor je hier in dit leven bent? Eigenlijk best raar hè, dat we spreken van een doel in het leven. Wat is je doel? En dan, wat als je het gevonden hebt, als je er bent? Ga je dan dood? Het lijkt me dat je dan beter niet je doel kunt bereiken. Beetje op afstand houden maar.Of steekt het wellicht anders in elkaar?Ik denk het zelf wel namelijk. We hebben gekozen voor dit leven, met een eigen doel. Dat kan al in de eerste kinderjaren voldaan zijn, maar het kan ook heel lang op zich laten wachten. Je zult wellicht veel hindernissen tegenkomen, of het ontvouwt zich op eenvoudige wijze voor je.
Zo wist ik van kind af aan al dat ik schrijver ging worden. Ik genoot toen ik nog vóór de lagere school het alfabet mocht leren en ik las dan ook al heel vroeg boeken. Woordjes waren me heilig en dat zijn ze nog steeds. Schriftjes en pennen, ik kon er niet genoeg van hebben. Ik kan daar nu nog steeds enorm van genieten. Op de lagere school schreef ik kleine verhaaltjes, op het voortgezet waren gedichten voor mijn vriendjes het mooiste wat er te schrijven viel. Toen ik tegen de twintig liep lag er een eerste boekje geschreven. De uitgeverijen hebben er nooit brood in gezien. Als ik het terug lees denk ik: “Ja logisch ook”. De kwaliteit was ver beneden peil, de verhaallijn zwak en de personages verre van uitgediept.
Maar de drive is altijd gebleven. Schrijven, weten vanuit mijn innerlijke Ik dat ik schrijver ben.
Geen hoogdravende literaire schrijver, maar wel een schrijver met een vlotte pen, heldere taal en makkelijk te lezen. Dat is mijn schrijversprofiel. Daar sta ik voor, en ik kijk niet op naar anderen die allemaal ingewikkelde zinnen en woorden gebruiken. Heel mooi en knap, dat zeker, maar daar pas ik niet in, en ik houd graag vast aan mijn eigen gevoel en kwaliteiten.
Er is rust voor nodig om je doel inzichtelijk te krijgen en dan daadwerkelijk ook nog uit te voeren. Balans, een mooi woord wat je vandaag de dag veel hoort. Balans. Zorgen dat je rust krijgt in je leven, rust om naar jezelf te kijken, om bij jezelf te rade te gaan wat je hier nu eigenlijk komt doen in dit leven. Niet op laten slokken door de wereld om je heen, maar in stilte de antwoorden vinden, en je doel inzichtelijk krijgen. Voor sommigen is het omgaan met verlies hun doel, anderen ontdekken dat ze eigenlijk ontwerpers zijn, of er zijn voor anderen kan ook een doel zijn, weer andere mensen beseffen dat ze iets in de natuur zullen gaan doen… er zijn vele doelen te benoemen. Rust en balans geeft je die inzichten.
En wat levert het je op, als je je doel duidelijk hebt? Voldoening, een bijzonder gevoel. Te weten en te voelen dat je dat gene aan het doen bent waar je zelf, vanuit je Ik, voor gekozen hebt. Het complete gevoel van Zijn, van nut. Een stuk berusting en overgave. Geen gezoek meer, geen dwaas rondrennen op deze aardbol, maar gericht aan je doel kunnen werken.
Het geeft je zo veel energie en kracht als je weet waar je mee bezig bent. Je stimuleert je eigen geluksgevoel.
En nee je gaat niet dood als je je doel bereikt hebt. Door het halen van je doel, ontstaat er een groter geheel. Je bent één met jezelf geworden, je hebt jezelf gevonden en je kunt vanuit je totale kracht verder met het stuk wat je doel heet. Oneindig ver groeien en doorgaan. Jezelf doen verbazen over je eigen talenten en vindingrijkheid. Tevreden zijn met wat je hebt bereikt en genoegen nemen met hetgeen er is. Het biedt je rust en daar tegenover een dosis enthousiasme en kracht.Je doel biedt je veel, heel veel.
Voor mij was hij al duidelijk als klein meisje. En voor jou? Neem eens de tijd, pak eens je rust en ga eens zoeken … Wat is jouw doel? |
|
U bent toch wel goed volk?? |
|
vrijdag, 21 november 2008 21:44 |
U bent toch wel goed volk??
Ik ben gestart met het schrijven van een boek. Hiervoor ben ik eerst een biografie aan eht schrijven. Niet zo zeer alle opsommingen van de momenten die voorbij komen, maar bovenal de gevoelens daarbij en hoe het je gevormd heeft tot wie ik nu ben.
Mijn biografie schrijven is mooi om te doen en raad het iedereen aan. Niet eens zo zeer als je pijnlijke stukken hebt of een boek wilt schrijven, maar neem bijvoorbeeld het volgende....
Ik ben geboren op een flat in Waddinxveen. Een klein portiek met zes woningen. Ik heb er tien jaar gewoond. Door het schrivjen van mijn biografie kwam ik in gedachten weer terug in mijn flat, mijn gebeurtenissen daar.
Afgelopen zaterdag ging ik naar Waddinxveen om de verjaardagen van mijn neefje en nichtje te vieren.
Toen ik langs de flat reed zag ik het bovenste stukje van het hoofd van 'de buurman' . Die goede man zit al jaar en dag op zijn stoel bij het raam.
Toen ik nog thuis woonde toeterde ik altijd als ik in de auto langsreed, en zwaaide hij. Nu had het geen zin te toeteren, hij zou de auto niet herkennen.
Ik reed verder en bedacht me ineens. Op het plein draaide ik om en reed terug naar de flat. Ik parkeerde de auto en stapte uit. Ik drukte op het belletje beneden en zei alleen maar "hallo!" Er werd open gedaan en ik ging de eerste trap op. Mijn flat, wel duizend keer die trap op geweest. De deur ging open en daar stond de buurvrouw .... ondertussen ver in de 70.
"Hallo!" zei ik
"Ken ik u? vroeg ze
"Ja hoor, u kent mij", zei ik
Ze schudde haar hoofd
"Familie?" Vroeg ze
"Nee geen familie, wel bijna"
Weer schudde ze haar hoofd
"Diana", zei ik
Er ging geen lichtje branden bij haar
Ik had haar ook al jaaaaaaaaren niet gezien of gesproken
Ik ging onder het licht van het portiekje staan
"NU wel te zien?"
Ik lijk enorm op mijn vader en mijn broer, je zou toch iets herkennen lijkt me
"Nee" zei ze "ik ken je niet"
"Ik zag de buurman zitten" zei ik
"Je bent toch wel goed volk he", vroeg ze ineens
"Ja hoor" zei ik
"Nou loop maar door" zei ze, "hij zit in de kamer...."
Ik liep door naar binnen, alles zo bekend! Zo bijzonder!
Ik zei de buurman gedag en die keek me ook zo aan van ik ken jou niet.
Ik ging bij de salontafel staan
Hij schudde zijn hoofd
"Ik ken je niet!"
Ik moest serieus lachen. Ik was er zooooo vaak geweest toen ik klein was.
"Diana" herhaalde ik nog een keer
En ineens viel het kwartje bij de buurman
"Ja natuurlijk!! Diana!!!"
De buurvrouw keek me aan, bij haar daagde er nog niets
"Diana!"riep de buurman nu uit! "Diana!!!!!"
"Ik ken geen Diana" zei de buurvrouw nog
"Tuurlijk ken jij wel een Diana", zei de buurman
"En ze heeft een zus, en die heet Yolanda!"
En TOEN vielen de kwartjes bij de buurvrouw, werd er vrolijk en hartverwarmend gekust en de voglende tien minuten werd er verteld hoe ik geboren was, dat zij er bij was geweest. Dat ik daar vaak at, geslapen heb, dat ik me de vissenkom herinner met het kaboutertje op de rand en de singeltjes die we draaiden op de platenspeler van loekie en riekie en wiekie van biotex en die van kabouter piggelmee!!!
Ze zwaaiden me uit voor het raam toen ik een kwartier later richting koffie bij mijn zus ging, en ik toeterde als vanouds!!
En weet je, het is losgekomen uit het schrijven van de biografie. Je kunt je voorstellen dat ik het fijn vind om er mee aan het werk te zijn. Stukje bij beetje, en die delen uit het leven naar voren te halen die je gemaakt hebben tot wie je nu bent. PRachtig. Echt een aanrader voor iedereen.
|
|
|
De Vogel en Zijn (Mijn) verhaal... |
|
Het is al een paar maanden, dat er iedere keer iets voorbij komt over de taal van de dieren.
En dan niet wat hun fluitje, grom of kwaak te betekenen heeft, nee het gaat er meer over wat de dieren mij vertellen als ik ze zie. Welk stuk in mij wordt geraakt, wat geven ze me mee. Ik lees er stukjes over op een forum, ik kom het tegen in tijdschriften en tot gisteren deed ik er niets mee.
Zo zit er hier bij het fietspad, waar ik de honden uitlaat, met regelmaat een merel met een wit vlekje aan de zijkant. Ik heb hem Spetter genoemd. Vorig jaar was hij er al, vliegt ook nooit weg als ik langsloop. Hij was eerst druk met strootjes en takjes verzamelen. Hij kon me ook zo aankijken, me bijna goedemorgen wensen. Een paar weken later zat hij er weer, met een jong mereltje naast hem. Net of hij die aan me wilde laten zien, zijn jonge kroost. Ik voelde me vereerd, dat ik daar deelgenoot van mocht zijn.
Dit jaar is hij er weer, exact op hetzelfde stuk. En weer vliegt hij niet weg, als ik langs loop. Ik zie hem meestal wel één, twee keer per week. Herkenbaar aan zijn vlekje.
En gisteren zat hij er, met een worm in zijn bek. Hij keek me aan en toen dacht ik “Ja wat verteld hij me eigenlijk, welk stuk in me wordt geraakt, welke boodschap geeft hij me mee?” Ik keek beter, en zag dat hij tussen wat zand en rommeltjes dapper aan het graven en springen was, op zoek naar meer voedsel, de worm nog stevig in zijn bek. Toen dacht ik “Je moet er iets voor doen, om ergens te komen. Het komt niet vanzelf.” Dat stuk past zeker bij mij, omdat ik regelmatig struikel over terugzakken in het niets, terwijl er genoeg te bewegen is, waar ik echt naar toe wil met mijn leven. Natuurlijk weet ik dat je in de vogel ziet wat jij wilt, wat jou aanspreekt of wat je bezig houdt. Maar zo werkt het denk ik ook wel. Je wordt je bewust van stukken in jezelf.
De eerste stap was gezet. Mijn Spetter had het startschot gegeven. Die middag reed ik op de fiets naar de winkels en vlak naast me op een stoeprand zat een lijster. Ze was niet van plan op te vliegen, toen ik voorbij reed. “En wat vertelt deze mooie dame me?” bedacht ik me direct. Een lijster zien in maart, is voor mij altijd een euforisch gevoel dat de lente er weer aankomt, dat er vernieuwing op komst is, vers groen, nieuw leven, alles gaat weer bewegen en groeien. En zo zag ik de lijster gisteren ook in mijn levensdeel. Er is veel vernieuwing op komst, vers groen en bovenal groei.
En vanmorgen, met mijn rondje met de honden, zag ik een merel aan komen vliegen, die direct werd weggejaagd door een andere merel. Fanatiek en in hoog tempo vloog hij achter de indringer aan. Wegjagend uit zijn territorium. “Laat niet iedereen toe in je eigen stuk, wees selectief.” Het zijn wijze lessen die heren en dames vogels me brengen, ik wil ze zien en er over nadenken, mee aan de slag gaan. En wat voor de vogels geldt, is natuurlijk ook mogelijk bij alle andere dieren die je ziet.
Ik vind het leuk, zo te kijken naar alles wat leeft om me heen. Misschien voor jou ook eens te proberen, en kijken wat het losmaakt bij je. Wellicht kom je stukken tegen waarvan je je nu nog niet bewust bent. In ieder geval ga je dieper nadenken over jezelf, en dat kan nooit kwaad!!
|
|
