De Lemniscaat

Het is al een paar maanden, dat er iedere keer iets voorbij komt over de taal van de dieren.
En dan niet wat hun fluitje, grom of kwaak te betekenen heeft, nee het gaat er meer over wat de dieren mij vertellen als ik ze zie. Welk stuk in mij wordt geraakt, wat geven ze me mee. Ik lees er stukjes over op een forum, ik kom het tegen in tijdschriften en tot gisteren deed ik er niets mee.

Zo zit er hier bij het fietspad, waar ik de honden uitlaat, met regelmaat een merel met een wit vlekje aan de zijkant. Ik heb hem Spetter genoemd. Vorig jaar was hij er al, vliegt ook nooit weg als ik langsloop. Hij was eerst druk met strootjes en takjes verzamelen. Hij kon me ook zo aankijken, me bijna goedemorgen wensen. Een paar weken later zat hij er weer, met een jong mereltje naast hem. Net of hij die aan me wilde laten zien, zijn jonge kroost. Ik voelde me vereerd, dat ik daar deelgenoot van mocht zijn.

Dit jaar is hij er weer, exact op hetzelfde stuk. En weer vliegt hij niet weg, als ik langs loop. Ik zie hem meestal wel één, twee keer per week. Herkenbaar aan zijn vlekje.

En gisteren zat hij er, met een worm in zijn bek. Hij keek me aan en toen dacht ik “Ja wat verteld hij me eigenlijk, welk stuk in me wordt geraakt, welke boodschap geeft hij me mee?” Ik keek beter, en zag dat hij tussen wat zand en rommeltjes dapper aan het graven en springen was, op zoek naar meer voedsel, de worm nog stevig in zijn bek. Toen dacht ik “Je moet er iets voor doen, om ergens te komen. Het komt niet vanzelf.” Dat stuk past zeker bij mij, omdat ik regelmatig struikel over terugzakken in het niets, terwijl er genoeg te bewegen is, waar ik echt naar toe wil met mijn leven. Natuurlijk weet ik dat je in de vogel ziet wat jij wilt, wat jou aanspreekt of wat je bezig houdt. Maar zo werkt het denk ik ook wel. Je wordt je bewust van stukken in jezelf.

De eerste stap was gezet. Mijn Spetter had het startschot gegeven. Die middag reed ik op de fiets naar de winkels en vlak naast me op een stoeprand zat een lijster. Ze was niet van plan op te vliegen, toen ik voorbij reed. “En wat vertelt deze mooie dame me?” bedacht ik me direct. Een lijster zien in maart, is voor mij altijd een euforisch gevoel dat de lente er weer aankomt, dat er vernieuwing op komst is, vers groen, nieuw leven, alles gaat weer bewegen en groeien. En zo zag ik de lijster gisteren ook in mijn levensdeel. Er is veel vernieuwing op komst, vers groen en bovenal groei.

En vanmorgen, met mijn rondje met de honden, zag ik een merel aan komen vliegen, die direct werd weggejaagd door een andere merel. Fanatiek en in hoog tempo vloog hij achter de indringer aan. Wegjagend uit zijn territorium. “Laat niet iedereen toe in je eigen stuk, wees selectief.” Het zijn wijze lessen die heren en dames vogels me brengen, ik wil ze zien en er over nadenken, mee aan de slag gaan. En wat voor de vogels geldt, is natuurlijk ook mogelijk bij alle andere dieren die je ziet.

Ik vind het leuk, zo te kijken naar alles wat leeft om me heen. Misschien voor jou ook eens te proberen, en kijken wat het losmaakt bij je. Wellicht kom je stukken tegen waarvan je je nu nog niet bewust bent. In ieder geval ga je dieper nadenken over jezelf, en dat kan nooit kwaad!!