| U bent toch wel goed volk?? |
| vrijdag, 21 november 2008 21:44 | |
|
U bent toch wel goed volk?? Ik ben gestart met het schrijven van een boek. Hiervoor ben ik eerst een biografie aan eht schrijven. Niet zo zeer alle opsommingen van de momenten die voorbij komen, maar bovenal de gevoelens daarbij en hoe het je gevormd heeft tot wie ik nu ben. Mijn biografie schrijven is mooi om te doen en raad het iedereen aan. Niet eens zo zeer als je pijnlijke stukken hebt of een boek wilt schrijven, maar neem bijvoorbeeld het volgende.... Ik ben geboren op een flat in Waddinxveen. Een klein portiek met zes woningen. Ik heb er tien jaar gewoond. Door het schrivjen van mijn biografie kwam ik in gedachten weer terug in mijn flat, mijn gebeurtenissen daar. Afgelopen zaterdag ging ik naar Waddinxveen om de verjaardagen van mijn neefje en nichtje te vieren. Toen ik langs de flat reed zag ik het bovenste stukje van het hoofd van 'de buurman' . Die goede man zit al jaar en dag op zijn stoel bij het raam. Toen ik nog thuis woonde toeterde ik altijd als ik in de auto langsreed, en zwaaide hij. Nu had het geen zin te toeteren, hij zou de auto niet herkennen. Ik reed verder en bedacht me ineens. Op het plein draaide ik om en reed terug naar de flat. Ik parkeerde de auto en stapte uit. Ik drukte op het belletje beneden en zei alleen maar "hallo!" Er werd open gedaan en ik ging de eerste trap op. Mijn flat, wel duizend keer die trap op geweest. De deur ging open en daar stond de buurvrouw .... ondertussen ver in de 70. "Hallo!" zei ik "Ken ik u? vroeg ze "Ja hoor, u kent mij", zei ik Ze schudde haar hoofd "Familie?" Vroeg ze "Nee geen familie, wel bijna" Weer schudde ze haar hoofd "Diana", zei ik Er ging geen lichtje branden bij haar Ik had haar ook al jaaaaaaaaren niet gezien of gesproken Ik ging onder het licht van het portiekje staan "NU wel te zien?" Ik lijk enorm op mijn vader en mijn broer, je zou toch iets herkennen lijkt me "Nee" zei ze "ik ken je niet" "Ik zag de buurman zitten" zei ik "Je bent toch wel goed volk he", vroeg ze ineens "Ja hoor" zei ik "Nou loop maar door" zei ze, "hij zit in de kamer...." Ik liep door naar binnen, alles zo bekend! Zo bijzonder! Ik zei de buurman gedag en die keek me ook zo aan van ik ken jou niet. Ik ging bij de salontafel staan Hij schudde zijn hoofd "Ik ken je niet!" Ik moest serieus lachen. Ik was er zooooo vaak geweest toen ik klein was. "Diana" herhaalde ik nog een keer En ineens viel het kwartje bij de buurman "Ja natuurlijk!! Diana!!!" De buurvrouw keek me aan, bij haar daagde er nog niets "Diana!"riep de buurman nu uit! "Diana!!!!!" "Ik ken geen Diana" zei de buurvrouw nog "Tuurlijk ken jij wel een Diana", zei de buurman "En ze heeft een zus, en die heet Yolanda!" En TOEN vielen de kwartjes bij de buurvrouw, werd er vrolijk en hartverwarmend gekust en de voglende tien minuten werd er verteld hoe ik geboren was, dat zij er bij was geweest. Dat ik daar vaak at, geslapen heb, dat ik me de vissenkom herinner met het kaboutertje op de rand en de singeltjes die we draaiden op de platenspeler van loekie en riekie en wiekie van biotex en die van kabouter piggelmee!!! Ze zwaaiden me uit voor het raam toen ik een kwartier later richting koffie bij mijn zus ging, en ik toeterde als vanouds!! En weet je, het is losgekomen uit het schrijven van de biografie. Je kunt je voorstellen dat ik het fijn vind om er mee aan het werk te zijn. Stukje bij beetje, en die delen uit het leven naar voren te halen die je gemaakt hebben tot wie je nu bent. PRachtig. Echt een aanrader voor iedereen. |
Columns
Artikelen bekeken hits : 152731
